donderdag 1 november 2007

Beginfragment 'Slagschaduw' roman David Van Reybrouck

Hoe alles nog blauw was.De kasseien uiteraard.Maar ook de gevels,de kerk,de stapels vaalwitte terrasstoelen.Vier uur's ochtends,augustus.Hij herinnert het zich haarscherp.Het vroegste licht.
Hoe zwijgzaam de Vismarkt toen was, le vismet in het Frans.De auto's aan de kant,alsof ze nooit meer zouden rijden.De vuilniszakken,alsof ze van marmer waren.De linden,even stil met lispelen.Alleen het geklater van de fontein,altijd jeugdig,altijd frivool,ongeacht het uur.
Hoe de stilte plots brak.Uit een van de linden,ter hoogte van de palingzaak,klapwiekte een duif in paniek,onmiddellijk gevolgd door de zwarte slagen van een kraai.Diagonaal vlogen ze het plein over,vlug,wenkend als straaljagers.
Hoe ze krijsten.De stille morgen.De iele,bange duif.De ruwe,roetzwarte kraai.
De duif dook omlaag,de kraai draaide te traag,raakte achterop.Toen gebeurde het.Net toen de duif helemaal leek te ontsnappen,spatte hij uiteen tegen het terrasraam van het vierde visrestaurant van de Baksteenkaai.Een doffe klap.
Het restaurant hette Le Rugbyman N°2.Ook dat vergeet hij niet.
De duif werd een wolkje veren,viel op de kasseien,trekkepootte even.Eer het fletse lijfje zweeg,was de kraai allang om de hoek,richting Dansaertstraat verdwenen.
Aan de andere kant van het plein:het geklater van de fontein,jeugdig,frivool,argeloos.

Geen opmerkingen: